Helaas, het 1-jarig jubileum van non-posts is afgelast want de laatste post is om 10 uur ‘s avonds geschreven, en dat is het natuurlijk nog láng niet. Zo’n jubileum organiseren was dan natuurlijk ook voorbarig en zelfs beledigend.

Muhaha!

Na vier dagen in Nederland te zijn geweest kom ik op woensdagnamiddag 24 juni aan op Birmingham International en pak de trein naar Canley. Ik was eigenlijk van plan om te beginnen met inpakken maar ik val om 8 uur als een blok in slaap en wordt niet wakker voor donderdag 9 uur ‘s ochtends. Om 2 uur moet ik mijn punten ophalen en dezelfde avond nog gaan we uit eten om de uitslagen te vieren. Ik begin dus als een gek met inpakken en verbaas me hoe veel rotzooi een mens verzamelt in 9 maanden. Doos na doos wordt volgestouwd, en daarna moeten er nog 3 wassen gedraaid worden om alle lakens, kleren en handdoeken schoon te krijgen. Na het uit eten gaan ben ik nog maar halverwege en tegen de tijd dat ik klaar ben is het 6 uur ‘s ochtends. De chauffeur van het verhuisbedrijf belt anderhalf uur later om te melden dat hij tussen half 9 en half 10 zal arriveren. Geen tijd meer dus om te slapen. Later word ik weer gebeld – de chauffeur heeft vertraging en arriveert ergens tussen half 10 en 12. Om half 10 ren ik nog even snel naar de kliniek om mijn laatste Hepatitis B-shot te halen. Nadat de chauffeur einddelijk de dozen heeft opgehaald moet ik om een uur of 3, na meer dan 30 uur wakker te zijn geweest, toch echt even een dutje doen. Daarna de laatste dingetjes gedaan, film kijken en dan vroeg naar bed. Volgende dag om 10 uur ‘s ochtends de bus naar Heathrow, Eneko op het vliegtuig naar Madrid zetten en daarna zelf inchecken voor de vlucht naar Amman, Jordanië.

De vijf uur durende vlucht verloopt redelijk voorspoedig. Het vliegtuigvoedsel was best redelijk – white fish with cheese sauce – en die schermpjes in de stoelen zijn natuurlijk altijd leuk, al was het film- en muziekmaanbod abominabel. Maar het meest irritante was toch het meisje in de stoel linksachter mij. Hoe kan een kind 5 uur lang krijsen zonder schor te worden? Ik doe het haar niet na.

Met enige vertraging landen we om half 1 plaatselijke tijd (half 12 Nederlandse tijd en half 11 Engelse tijd) in Amman. Na de grenscontrole en baggage claim mag ik in de aankomsthal op zoek naar Jamel, de jongen die mij zou oppikken. Na hem gevonden te hebben – duurde ongeveer 5 seconden – blijkt er een heel welkomstcomité te zijn: Abed (mijn AIESEC-”buddy”, d.w.z. eerste contactpersoon hier) en Sale (geen idee of ik dat goed spel) vergezellen hem. Ik krijg ook meteen een telefoon in mijn hand geduwd met Abeer aan de andere kant van de lijn – de Vice President Public Relations and communication van AIESEC Irbid. Communiceren kan ze in ieder geval want in een stortvloed van woorden maar in vloeiend Engels worden alle voorbereidingen die getroffen zijn uiteengezet. Ik krijg een Jordaanse SIM-kaart in mijn handen geduwd, mijn koffer wordt van mij afgepakt en voor mij gedragen en ik word dezelfde nacht nog naar Irbid gereden, een rit van ongeveer anderhalf uur. Jamel is onze bestuurder die met 150 in het pikkedonker over de weg racet als een maniak. Maar goed, dat doet iedereen hier. Omdat mijn appartement nog niet geregeld is mag ik de eerste nacht in het appartement van Jamel en zijn 4 huisgenoten doorbrengen. De een is nog gastvriendelijker dan de andere en in soms wat hakkelend Engels wordt uitgelegd hoe ik de dekselloze WC moet doorspoelen en dat ik maar moet doen alsof ik in Nederland ben, alleen dan in Jordanië. In de kamer waar ik lig brokkelt de verf van alle muren, is het tapijt gescheurd en is de spiegel zo te zien al meerdere malen weer aan elkaar geplakt. De kamer heeft geen bureau, alleen een kast en een bed. De muren zijn volledig kaal op een verzameling posters van FC Barcelona na. Het huis is verdeeld in twee kampen: Madrid en Barcelona. Teleurgestelde gezichten wanneer ik hun het antwoord schuldig moet blijven wie mijn favoriet is.

Na een nacht heerlijk geslapen te hebben is het huis ‘s ochtends bijna leeg, op één jongen na, waarvan ik stom genoeg de naam al weer vergeten ben. Zoveel namen in 2 dagen is al moeilijk genoeg zonder dat het allemaal Arabische namen zijn. Hij verontschuldigt zich wel twintig keer voor zijn Engels, dat heus zo slecht nog niet is. Alle opleidingen aan de universiteit zijn immers in het Engels. De anderen zijn naar college; vorige week is het zomertrimester begonnen. Dit trimester is vrijwillig en is een soort Summer School, maar iedereen doet het. Rond een uur of 11 komen Aber, Jamel en nog wat andere huisgenoten terug van college. Al snel word ik weer in de auto geduwd om Abeer en Suzanne te ontmoeten, nog twee AIESECers. Met hoofddoekje om, trendy zonnebrillen op en schoolboeken onder de arm laat Abeer wederom zien waarom zij hoofd communicatie is, of zoals Jamel het bracht: “Abeer is just… Talk talk talk talk talk”. We zetten Abeer en Suzanne af bij mijn appartement. Terwijl zij het opruimen word ik met de auto een rondje door de stad gereden op zoek naar een pinautomaat, om aan te wijzen waar het ziekenhuis is en om te onbijten met falafel en humus. Daarna pikken we Suzanne en Abeer weer op en lopen we met zijn allen naar de campus van de Universiteit van Yamouk aan de overkant van de straat waar AIESEC haar kantoor heeft en waar ik word voorgesteld aan nog meer mensen van het team. Later op de middag wordt het contract voor mijn appartement getekend, de huur betaald en de sloten vervangen. De Jordaanse gastvrijheid is wat dat betreft geweldig. Het huurcontract wordt gemoedelijk besproken onder het genote van een drankje en ik krijg na afloop het telefoonnumer van de makelaar met de opdracht hem te bellen als ik iets nodig heb, of het nou met het huis te maken heeft of niet. Het appartement wordt door Abed nog aan een laatste inspectie onderworpen en alles lijkt in orde te zijn. Luxe is het natuurlijk niet voor Nederlandse standaarden, maar het is zeker niet slecht. Drie slaapkamers, een badkamer en nog een tweede toilet, grote keuken, woonkamer en nog een “Arabische woonkamer” met kussens op de grond om op te zitten. Er wordt mij ook gewezen waar de watermotor zit, want in plaats van leidingen komt er wekelijks een “watertaxi”  met water dat vervolgens door de watermotor naar het resevoir op het dak moet worden getransporteerd. Jordanië heeft net als veel andere landen in de regio een groot watertekort en sommige mensen geloven dat Jordanië binnen 20 jaar volledig zonder water zal zitten. Irbid heeft het wat dat betreft echter redelijk goed. Het water hier komt van een dam in het zuiden van Syrië. Steden in het zuiden en oosten van Jordanië hebben het minder goed. Als je warm wilt douchen moet je eerst de waterboiler aanzetten en dan kan je na 15 minuutjes met lauw-warm water douchen.

Over een halfuurtje word ik weer opgepikt door Mohammad en Abed om uit eten te gaan. Pizza Hut, McDonalds en KFC zijn allemaal aanwezig in de University Street, maar ik heb gevraagd om iets traditioneler uit eten te gaan, dus ik ben benieuwd. Dusver is het in ieder geval een geweldige ervaring. Alles is goed geregeld en de mensen van AIESEC hier zijn een mooie verzameling sympathieke figuren. Suzanna en Abeer met hun hoofddoekjes om zijn vlotter dan menig Nederlandse doos; Abed is een stevige gozer die met een biertje en sigaret in de hand in goed Engels alles doet om je welkom te laten voelen; Mohammad is een hele aardige jongen die nog nooit buiten Jordanië is geweest maar niet kan wachten om zelf op uitwisseling te gaan, hij blijft maar vragen wat het leukste Europese land is, of je beter Italiaans of Frans kan leren en of het echt zo is dat Duitsers weigeren iets anders dan Duits te praten, maar hij vertelt ook vol passie over de korte films die hij regisseert met een flimclub op de universiteit; als laatste heb je Jamel die rijdt als een maniak en een beetje verlegen is omdat hij denkt dat zijn Engels niet goed genoeg is. Allemaal onzin eigenlijk want de meeste Nederlanders kunnen nog wat van de Jordaanse studenten leren als het om Engels gaat. En als het om gastvrijheid gaat is Nederland al helemaal geen partij meer. Dusver is Jordanië geweldig.

Hetzelfde geldt voor mijn module MA124 Mathematics by Computer. Nee, die module is nog erger. De “professor” maakte bij zijn eerste demonstratie van het programma MatLab meer fouten dan ik maakte de eerste keer dat ik het gebruikte. Hij ging verder met het introduceren van “Loops” zoals “If and else”… Nee meneer, dat zijn conditional statements, géén loops. Groot verschil.

Geometry and Motion and Analysis II zijn wat minder geestdodend. Vooral Geometry and Motion gaat meer richting het hersenpijnende. Doch, de professor is geweldig. Als echte wiskundige kan hij hele colleges uitweiden over de “dispickable” en “horrendous” notatie van fysici en ingenieurs. En de manier waarop hij zijn liefde voor driedimensionale vormen in poolcoördinaten kan uiten is geweldig.

Analysis II wordt gegeven door een gekke Russische (of in ieder geval Oost-Europese) professor: dhr. Oleg Zabaronski. Hij vindt alles wat hij vertelt overduidelijk en niet meer dan voor de hand liggend. Toen na de eerste evaluatie bleek dat 80% van de mensen vond dat hij te snel ging, wijtte hij dat aan het feit dat hij misschien iets te veel voorbeelden gaf waardoor het veel leek, maar het was echt allemaal supermakkelijk! Echt waar!

Daarnaast is de IB-groep weer lekker bezig. Nadat ik ze eindelijk heb kunnen overtuigen dat ik toch echt níet elke dag op en neer vlieg, en toch echt niet meer thuiswonend ben, moet ik dan nu gaan bewijzen dat ik ook echt in Engeland studeer, en niet woon. Ik heb ze dus maar een Certificate of Student Status opgestuurd, want aan formulieren invullen doen ze hier niet. Het antwoord liet anderhalve maand op zich wachten, en was weinig verrassend. “Dit document kan niet geaccepteerd worden. De datum van afgifte is niet recent genoeg, maar er staat geen datum van afgifte op.” Pardon? Welke van de twee is het nou? Ik vroeg om opheldering, en het bleek de laatste te zijn. Er stond geen datum op, aldus de IB-groep. Wat is de zin “This document was issued on 24 September 2009.” dan? Maar goed, ze wilde toch een nieuwe hebben met een recentere datum.

Daarnaast is het tweede trimester het begin van een massale huizenjacht. Ook ik, Arjun, Nana en Eneko zijn dus op jacht gegaan. Arjun wilde een huis dat dicht bij de universiteit was. Nana eiste een eigen badkamer. Als welopgevoed meisje van een Japanse privé-meisjesschool weigerde zij een badkamer met 3 jongens te delen. Er bleven (erg) weinig huizen over die voldeden aan deze eisen, maar we hebben er een gevonden. De huisbaas is een bouwvakker die als bijverdienste twee huizen heeft gekocht en die heeft opgeknapt, en dat heeft hij heel mooi gedaan. Gisteren hebben we met z’n allen het 18 pagina tellende contract doorgeworsteld dat we waarschijnlijk volgende week kunnen gaan ondertekenen. Het huis ligt op een ideale 15 minuten lopen van de campus en 5 minuten van de giga-supermarkt Tesco. Ideaal dus.

Zabin Visram is eindelijk klaar met het uitleggen van het concept “object” in programmeren aan de hand van een zwarte, lachende kat en een witte, trieste kat. Vraag me niet wat dat met programmeren te maken heeft, want ik heb niet opgelet. Ik ga mijn huiswerk voor Linear Algebra en Analysis II maar eens inleveren, voordat ik een uur mag genieten van Mario Micallef’s gevoeter op fysici en zijn liefde voor poolcoördinaten.

Examens

Ja, die had ik dus. Twee nog wel: Analysis (preliminary) en Foundations. En dan dacht je dat je eindexamens officieel waren. Eerst je stoelnummer opzoeken op de eindeloze lijsten die in de gangen ophangen. Op je tafel ligt vervolgens je “Attendance slip” te wachten die je moet invullen, dateren en tekenen zodat je kan bewijzen dat je er was tijdens het examen. Dan krijg je de antwoordboekjes, met op de voorkant eerst een formulier: achternaam, andere namen, registratienummer, examencode, naam van het examen, vak, studierichting, datum, handtekening, etc. Je naam moet in een vakje rechtsboven dat je daarna moet omvouwen zodat niemand het meer kan lezen zodat je niet kan zeuren dat je leraar het niet eerlijk heeft nagekeken omdat hij je niet mag.

Dan mag je eindelijk aan het examen zelf beginnen. Analysis was goed te doen, en het eerste deel van Foundations ook wel. Het tweede deel van foundations was een hel, twee grote vragen die helemaal over “Equivalence relations” en subgroepen gingen. Vre-se-lijk. Het punt zal dan ook niet geweldig zijn voor Foundations. Gelukkig maakte mijn punt voor Spaans weer wat goed: 92% voor het luisteren en 90% voor de rest!

New Year’s resolutions

Goede voornemens dus. Die heb ik op 4 januari dus maar eens verzonnen. Ik heb een hele lijst gemaakt, dan is de kans groter dat tenminste 1 het red. Op de lijst staan onder andere op tijd naar bed gaan, op tijd weer opstaan, ontbijten, naar al mijn colleges gaan, om de dag naar de sportschool, en aan huiswerk beginnen op de dag dat het uitgedeeld wordt. Op 5 januari ging het al fout, maar vandaag was ik op tijd uit bed! Er is hoop.

Gefluit

Of “de onzichtbare scheidsrechters” zoals Martje ze heeft gedoopt. Mijn gang wordt gekweld door een mysterieus gefluit. Het klinkt zoals het fluitje van een conducteur, of zoals die van een voetbalscheidsrechter. Maar het enge is: het verplaatst. Als je de gang op komt klinkt het alsof het van het andere eind van de gang komt… Je loopt langs de keuken, richting mijn kamer, om te achterhalen waar het nou precies vandaan komt en dan… Klinkt het opeens alsof het van de keuken komt! Verbaasd keer je je dan om en begin je terug te lopen, maar zodra je de keuken nadert… Lijkt het toch weer van de andere kant te komen! Zeer, zéér mysterieus. (En néé, ik word niet gek, Alice die twee kamers verderop woont dacht hetzelfde.) Daarnaast wordt ik ook nog gekweld door een minder mysterieus gedruppel op de vliering, precies boven mijn bed, dat af en toe voor slapeloze nachten kan zorgen.

Andere dingen

Onzin was het sleutelwoord, dus even denken. Ik heb gisteren Forgetting Sarah Marshall gekeken met Arjun en Eneko, en die was zeer komisch (en met Kristen Bell van Veronica Mars!). Het nieuwe album van Bloc Party heeft een aantal aangename nummers die op repeat hebben gestaan de afgelopen dagen (Zephyreus for the win!). Daarnaast ben ik nog altijd op zoek naar Engelse slachtoffers die ik mee kan slepen naar de concerten van Snow Patrol, Blue October, Staind en weet ik wat er allemaal naar Birmingham komt, maar het is zo saai om alleen te gaan!

Daarnaast ben ik niet blij met het feit dat ik dit trimester 24 uur per week heb. Maar ik heb gelukkig wel 2 computer-vakken, die niet al te moeilijk zouden moeten zijn. Maar ze hebben wel vakken over mijn Spaans heen gepland, dus daar moet ik nu wéér van groep veranderen. Dat betekent dat ik waarschijnlijk dat ik de andere Spaans lerares krijg die ik al een keer als vervangster heb mogen verduren: vaís moet met een accent, want het is twee lettergrepen: vaí-s. Niet dus.

Oké. Dat was weer genoeg onzin voor vandaag. Ik ga avondeten kopen in Costcutter’s en daarna op tijd naar bed, in lijn met mijn goede voornemens. Morgen beginnen de colleges weer echt met Linear Algebra, Probability en Geometry and Motion.

Het was wel weer even fijn om thuis te zijn. Je bent niet genoodzaakt om zelf (magnetron)maaltijden klaar te maken, boodschappen worden voor je gedaan (en voor je betaald), je kan tv-kijken, je hebt geen colleges, en zo kan je nog wel even doorgaan. Daar staat natuurlijk tegenover dat onderhevig bent aan het strenge ouderlijke bewind en je je er opeens weer van bewust wordt dat je een broertje en zusje hebt. Maar deze dingen hebben ook weer hun charme… Voor een paar weekjes dan.

Maar wat ik heb nou gedaan de afgelopen paar weken? Drie dingen: 1) bijslapen en bij-eten 2) het gebrek aan sociaal contact met Nederlanders compenseren 3) studeren. Eigenlijk had de laatste op de eerste plek moeten staan, maar dat lukte niet altijd. O, en ik was ook nog redelijk wat tijd kwijt met 4) het aanmelden voor Spring Internships, probeer maar eens een zinnig, mooi en ook nog uniek antwoord te verzinnen op vragen als “Beschrijf een prestatie in je leven waar je trots op bent en vertel hoe deze prestatie je gevormd heeft tot de persoon die je nu bent.” En een CV schrijven klinkt ook makkelijker dan het is!

1) en 2) behoeven niet echt nadere toelichting; Het was leuk om iedereen weer te zien, en men heeft mij zelfs weten over te halen om speciaal voor carnaval in te vliegen. Ik heb mij nog nooit zó Maastrichts gevoeld. Al voelde ik mij in eerste instantie toch een beetje een buitenstaander toen ik met Rosa voor het eerst naar de stad ging, en de eerste zin die ik hoorde was: “Meeeh jong, most de dat reuzeráád seeen.” (Mijn Maastrichtse spelling laat wat te wensen over… Misschien dat een Maastrichts sprekend persoon ons even kan verlichten. Bente? Julia?)

Dan ga ik nu maar eens 3) toelichten, of nog beter, aanschouw de wonderlijke stellingen en bewijzen die mij te wachten staan op het examen. Mensen die een afschuw voor wiskunde koesteren, weest gewaarschuwd! (En wat doe je überhaupt op een blog van een wiskundige?).

De twee examens zijn voor de vakken “Foundations” en “Analysis”. Foundations is een samenraapsel van de basis van alle takken in de wiskunde. Analysis gaat tot nu enkel over rijen van getallen en sommen (maar zal volgend trimester ook functies gaan behandelen). Een belangrijk deel van Foundations is getaltheorie. Zo worden de natuurlijke getallen gedefiniëerd (1,2,3,4…) en wordt vastgesteld dat er oneindig veel zijn (goh!). Máár, zegt een wiskundige, het zijn er níet “ontelbaar” veel! Kijk maar, ik kan ze tellen: 1, 2, 3, … . Je kan dus een lijst van deze getallen maken waar ze állemaal instaan, en dus kunnen we ze wel tellen.

De tweede verzameling getallen waar naar gekeken wordt zijn de rationale getallen. Dit zijn alle getallen die je kan schrijven als a/b; beter bekend als breuken. Maar kan je alle breuken tellen? 1, 1/2, 1/3, 1/4, … werkt niet, want waar is 2/3 in dit rijtje?

Ik kan dus geen lijst maken van alle rationale getallen. Maar je kan er wel een vierkant van maken! We kunnen nu alle breuken in dit vierkant gaan tellen door de pijtljes te volgen. Er zijn dus ook oneindig veel breuken, maar ze zijn wederom níet ontelbaar. Je kan er een lijstje van maken, en dan je kan gaan tellen. Begin maar: , … Welke breuk je ook verzint, als je maar lang genoeg doortelt kom je hem tegen!

Maar er zijn nog meer getallen, de reële getallen. Getallen zoals , en zijn voorbeelden. De vraag is nu of we deze ook kunnen tellen. Je ziet meteen dat 0.00001, 0.00002, … niet werkt, want waar is 0.0000000001, en waar is 0.0000000000001 in dit lijstje? Maar de rationale getallen leken op het eerste gezicht ook niet goed telbaar, totdat we ze in een vierkant zetten. Misschien dat we zoiets ook met de reële getallen kunnen doen? Cantor bewees in 1891 van niet met zijn diagonalisatieargument. Hij bewijst het als volgt: Stel dat je een een oneindig lange lijst hebt van reëele getallen tussen 0 en 1, dan is er áltijd een getal dat nog níet in deze lijst staat. Dat was bij de vorige twee lijsten niet het geval.

Stel ik heb de volgende lijst getallen:

• 0.654314123…
• 0.987312342…
• 0.492712342…
• 0.131543123…
• etc.

Deze lijst gaat oneinding lang door met allemaal reële getallen tussen 0 en 1. Maar ook al zijn het er oneindig veel, het zijn ze nog steeds niet allemaal. Stel dat ik een getal heb dat als eerste decimaal een ander getal dan een 6 heeft, als tweede decimaal een ander getal dan 8, als derde getal geen 2, als vierde geen 5, etc. Bijvoorbeeld 0.7935… Dit getal is dan anders dan alle getallen in de lijst. Maar zo kan ik oneindig doorgaan; voor elk getal in de lijst kan je weer een getal verzinnen dat ergens één decimaal anders heeft! Het zijn er dus ontelbaar veel, want je kan altijd nieuwe getallen verzinnen.

Nutteloos hè? Vind ik ook.

Maar ik mag nog een weekje door met dat soort nutteloze dingen studeren (ergens is het toch wel leuk) met tussendoor nieuwjaar in Londen!

Als afsluiting toch maar de belofte dat ik wat vaker dingen zal schrijven, want blijkbaar zijn er (heel) veel meer mensen die dit lezen dan ik eigenlijk dacht! Maar wees gewaarschuwd, hoe meer ik moet schrijven, hoe minder inspiratie ik krijg, de vreemdere dingen ik moet gaan schrijven… Dingen over wiskunde bijvoorbeeld!

Een kleine selectie van deze geniale Facebook group.

Oké, dus wat heb ik de afgelopen twee weken gedaan… Ik heb mijn eerste echte ‘exam’ gehad voor Vectors and Matrices en het er redelijk vanaf gebracht met een 64%. Je slaagt vanaf 35% en vanaf 70% zit je in de hoogste klasse, en daar wil ik uiteindelijk in terecht komen zodat ik in mijn derde jaar naar de Warwick Business School kan. Daarnaast heb ik mij afgelopen week een onveroorloofd aantal colleges verslapen, maar heb ik mijzelf beterschap moeten beloven. Ik heb mijn tweede wiskunde-boek aangeschaft: Calculus van Michael Spivak. Je hebt het eigenlijk voor geen enkel vak nodig, maar het ziet er imponerend uit dus ik heb het toch maar gekocht, het zal vast nog wel eens van dienst zijn. En ik heb een uiterst cliché kledingstuk aangeschaft: een University of Warwick trui, met de lelijke letters en al.

En 31 oktober was natuurlijk Halloween, met een Halloween Ball! En bagger dat het was, dus we zijn het bal snel ontvlucht en naar de Red Sensation Party gegaan van de RSS (Russian Speaking Society, zeer intimiderende groep mensen), en Russen zijn duidelijk beter in feesten organiseren dan Engelsen. Bij Halloween hoort natuurlijk (helaas) verkleden, en dus werden wij door Rachael gedwongen in de huid te kruipen van Harry Potter-karakters. En wie mag ik dan zijn? Ron natuurlijk, zucht. En dit was dus het eindresultaat.

Met van links naar rechts, Ron (ik), Malfidus (Andy), Harry (Eneko) en Hermelien (Rachel).

De toverstok die ik haastig uit een bosje had getrokken is helaas net buiten de foto gevallen, maar die deed het hem.

Andere avonden werden gesleten met het spelen van… Monopoly! En spelen met Russen geeft een hele nieuwe dimensie aan het spel, geloof mij. Als je de twee onschuldige blondines (zusjes) even uit het oog verliest, zetten ze per ongeluk een stap teveel of te weinig, of vergeten ze plotseling dat ze maar 200 en niet 300 pond krijgen als ze over Go gaan.

Daarnaast werden alle internationale studenten er even bruut aan herinnerd in wat voor een klimaat ze beland zijn. Wat begon als de eerste sneeuw van het jaar, eindigde in 3 dagen onafgebroken regen.

En als ik dan toch foto’s aan het posten ben, kan ik net zo goed even mijn nieuwe gebouw showen.

Voor de geïnteresseerden: mijn kamer is in het schuine gedeelte van het gebouw (midden) op de bovenste verdieping, het meest rechtse raam. (Je hebt dus links 2 grote ramen, een beetje ruimte, nog een groot raam, en dan een kleiner raam, dan kleine raam is van mijn kamer.) Anders gezegd: aanschouw het bosje links van de persoon, mijn kamer is de kamer recht boven dat bosje op de bovenste verdieping.

Voor de rest beginnen de plannen voor de kerstvakantie en paasvakantie vorm aan te nemen. Mijn kerstvakantie begint op 6 december, en ik zal jullie dan ook al op 8 december met mijn aanwezigheid verblijden. Maar omdat ik op 5 januari 2 grote examens heb, ga ik waarschijnlijk op 29 december al weer terug, dus nieuwjaar vier ik waarschijnlijk in Londen.

Mijn paasvakantie is ondertussen gevuld met wilde plannen. Het voordeel van op een universiteit zitten met rijkeluiskinderen is dat ze allemaal wel ergens een appartement of huis hebben dat leeg staat. Zo kunnen wij waarschijnlijk een van de 3 huizen van Andy in de paasvakantie gebruiken als uitvalsbasis vlakbij verschillende ski-gebieden nabij Genève in Zwitserland. Daarnaast willen we misschien ook nog naar Parijs gaan, waar een ander meisje een appartement vlakbij de Champs-Élysées heeft, en misschien nog naar Berlijn. Maar goed, het zijn nog allemaal maar plannen. De 3 weken die dan nog resten van de paasvakantie wil ik misschien opvullen met een Spring Internship, een soort van stage/introductie die aangeboden wordt door grote banken en andere bedrijven speciaal voor eerstejaars. Maar de selectie is blijkbaar zeer streng (je mag weer aan de slag met referenties, maar deze keer ook met telefooninterviews en CV’s) dus dat is allemaal ook nog afwachten.

Op de (veel) kortere termijn ga ik mijn examen voor morgen voorbereiden (integraalrekening) en mijn huiswerk voor Analysis afmaken (ik kan geen convergerende rij meer zien). Op vrijdag sluit ik mijn eerste vak af, Vectors and Matrices, en de maandag daarna heb ik alweer een examen over goniometrie. Genoeg te doen dus! En daar moet ik nu dan ook maar eens mee beginnen.

Dus wat is er sinds 9 oktober allemaal gebeurd. Vast een heleboel, maar ik kan niet heel veel noemenswaardigs bedenken zo snel. Behalve dan dat ik een nieuwe kamer heb. Met eigen badkamer (delen met 24 mensen gaat toch irriteren na een tijdje)! Ik zal even wat foto’s maken…

Dit is dus mijn bureau, met uizicht op een meer met veel te veel eenden en ganzen die irritant kwaken. Maar gelukkig kwaken ze vooral aan de overkant van de brug, in Lakeside.

Van links naar rechts: spiegel, muur gedecoreerd met Lichtenstein-poster, bed, en, prikbord met rooster, concertkaartjes en festivalbandjes.

Bureau, nu zowaar met speakers, versterker en koptelefoon! En klappers, look how pretty!

En als klapstuk: badkamer (met achter de deur een badkuip met douche verstopt)!

Nou ging het wisselen van kamer niet helemaal zonder problemen. Ik had zowaar een persoon gevonden in Heronbank (het gebouw waar ik nu zit) die naar Westwood wilde (het gebouw waar ik maar al te graag weg wilde), en ik had met hem afgesproken van kamer te wisselen. Dezelfde avond belde die jongen me nog op: hij had de kamer toch maar aan iemand anders gegeven. Na wat aandringen kwam ik erachter waarom: de andere persoon (later bleek, Jieun, een vriendin van mij, grrr) had 100 pond geboden als ze de kamer mocht hebben. En zo was ik dus weer terug bij af. Maar na wat aandringen en een ingewikkeld verhaal later zou accommodatie mij een e-mail sturen, voor vrijdag 4 uur. Niks ontvangen, dus vrijdag 4.20 uur kon ik weer naar de balie. Ze zouden maandag of uiterlijke dinsdag mailen. Dinsdag 4.20 uur stond ik weer bij de balie. Excuses, er waren wat vertragingen, ik zou het deze week nog krijgen. Donderdag was ik er weer. O ja, ze zouden het vrijdag wel doen. Vrijdag: e-mail! Ik moest mijn nieuwe contract online ondertekenen. Ik braaf op de link klikken: ERROR. Lekker contract is dat. Dus ik weer naar de balie. Ik moest over een uur maar terugkomen. Uur later werkte het dan eindelijk, en ik kreeg zowaar mijn sleutel mee. Met de vraag of ik mijn oude sleutel de volgende middag kon terugbrengen. Pardon? Hoeveel spullen denken ze dat ik in een tussenuurtje kan meeslepen op een fiets?! Maar vrijdag was ook goed. Vrijdagochtend ging de telefoon, drie keer, tijdens college. Op de voicemail: of ik alsjeblief zo snel mogelijk contact met ze kon opnemen over de sleutel. Ik heb hem vrijdagavond laat teruggegeven. Eikels.

Maar goed, foto’s. Dit was Oxana’s verjaardag vorige week zaterdag in de keuken van Lakeside, hall 30, waar meerdere lampen zijn gesneuveld door het enthousiaste dansen van Jieun op de tafel…

O, o, o! En ik heb natuurlijk ook foto’s en video’s van Fresher’s Ball 2008! Eerst The Hoosiers… Wel aardig.

En dan… Pendulum!

Geweldig.

Andere noemenswaardige feiten en gebeurtenissen: ik heb een 76% en 68% voor mijn eerste twee tussentoetsen voor Foundations gehaald. Vanaf 70% zit je in de hoogste diploma-klasse: First Honours. Dat is de klasse die ik moet hebben voor mijn studie, dus ik zit dusver op koers.

Daarnaast heb ik mijn lidmaatschap van de Running Bear Fitness Centre maar eens ten gelde gemaakt, en ben ik zowaar weer sportief. Ik heb An introduction to Ordinary Differential Equations gekocht omdat ik de lezingen niet kan volgen. Groot voordeel van wiskunde: dit was mijn eerste boek. Voor de rest heb ik alleen wat lecture notes, van 2 pond per stuk. Ik heb medelijden met politicologen en rechtenstudenten…

Dan ga ik nu de enige twee nadelen van Heronbank ondervinden: de waserette en de supermarkt zijn verder weg. Ik heb honger.

Na maandag en dinsdag weer uit te zijn gegaan hebben we gister zowaar een dag rust genomen, want vanavond is Freshers’ Ball 2008 met Pendulum op het podium!!! Maar dat is vanavond pas. Nu moet ik eerste de was doen, dat veel moeilijker is dan dat het lijkt. Niet vanwege het wassen zelf, maar vanwege het moeten veroveren van de wasmachine. Eén wasmachine voor 80 mensen… Ga je kijken of hij in gebruik is, staat hij 6 minuten. Kom je 8 minuten later terug, staat hij alweer op 39 minuten voor iemand anders. Denk je 45 minuten weer eens te gaan kijken, heeft de desbetreffende persoon zijn was er nog niet uitgehaald. Kom je 10 minuten later terug, staat hij weer op 35 minuten, argh!

En ik moet hem snel veroveren, want van 3 tot 5 heb ik Analysis class, gevolgd door Foundations (waar ik morgen mijn eerste examen van heb). Analysis class wordt gegeven door een vrouw met een liefde voor metaforen. Ze vergelijkt Analysis met cakes bakken, wiskunde met Russisch, en lesgeven met Brits theater, en sommige metaforen zijn zover uitgedacht dat ze 20 minuten duren om volledig te verklaren. Maar goed, ze geeft voor de rest wel goed les.

Ik ga maar weer eens kijken of de wasmachine vrij is (40 minuten geleden stond hij op 36).

Nevermind, hij staat alweer aan. Zucht.

Ik heb een brief gekregen dat mijn mysterieuze kamergenoot mysterieus blijft. Blijkbaar heeft hij op het laatste moment alternatieve accommodatie gevonden, aldus de brief. Geen Brit in mijn kamer dus.

Terwijl alle Britten de campus gingen ontdekken (die wij ondertussen al zat waren) zijn wij Coventry maar eens ingegaan. Coventry is de dichtsbijzijnde grote stad, en het is nogal dodgy. Blijkbaar is het platgebombardeerd in de Tweede Wereldoorlog, en daarna ietsje te snel weer opgebouwd. Op zaterdag- en zondagavond waren tevens de Welcome Parties voor de Britse studenten. Alhoewel ze een stuk beter en drukker waren dan onze Latin Dancing Night en African Theatre moest je er ook opeens 5 pond voor betalen, en dat was het nou ook weer niet waard.

Maandag begon dan eindelijk het eerste trimester, geopend met de Vice Chancellor’s Address. Na deze speech, die een beetje cliché waas – just by being here, I know you are the brightest people of your generation, you are the future! bla, bla, bla – mocht ik dan eindelijk voor het eerst naar het Institute of Mathematics (zie foto). De opening hier was ook een beetje saai, en weinig nieuws. De rest van de dag hadden we weer vrij. ‘s Avonds was Top Banana in de Marquee, maar dat was al uitverkocht toen we er eens over gingen nadenken of we wilden gaan.

Dinsdagochtend: Analysis I. Heel wat makkelijker dan verwacht. We werden even door de basis van natuurlijke getallen, rationale getalen, etc. heengesleept en er was weinig nieuws. Hetzelfde gold voor Vectors and Matrices later op de middag. De basiseigenschappen van een veld werden uitgelegd, en er werd bewezen dat complexe en positieve rationele getallen aan deze eigenschappen voldoen. Dat lukte ook nog wel. Toen kwam Differential Equations. Ik ben er nog steeds niet achter wát er in mijn aantekeningen staat over ODEs, PDEs, IVPs, FTC en welke vreemde notaties hij allemaal gebruikt. Ik heb het proberen op te zoeken in het boek dat wordt aangeraden voor dit vak, maar ik was niet de enige, alle 9 exemplaren waren verdwenen uit de bibliotheek. Niet zo vreemd, als je je bedenkt dat er ongeveer 400 mensen zitten bij Differential Equations. De eindexamenresultaten waren dit jaar ietsje beter dan verwacht voor wiskunde, met als gevolg 354 eerstejaars wiskundestudenten. Daar komen nog eens de Wiskunde/Natuurkunde-studenten bij en de MORSE (Mathematics, Operational Researh, Statistics and Economics) studnten. Volle bak dus. De rest van de dag leren voor de gevreesde diagnostische toets op woensdagochtend, ‘s avonds was het feest in mijn eigen flat (zie foto).

Woensdagochtend 9 uur: diagnostische toets. Het differentiëren lukte! Toen integreren… Autsj. Integratie met substitutie? Hoe werkt dat? Goniometrie, ook autsj. Daarna het eerste college van een van mijn keuzevakken: Introduction to Quantitative Economics a.k.a. Economie voor wiskundigen. Eerst: het model van vraag en aanbod, dat snap ik weer! Tweede college, later op de middag, partiële differentiatie, ietsje moeilijker, maar nog net te doen. Naast dit vak heb ik me ook maar aangemeld voor Spaans 1. Ik moet nu wel gaan kijken welke keuzevakken ik uiteindelijk ga laten vallen, want ik heb nu 162 studiepunten. (Je moet ze door twee delen om ze te vergelijken met Europese studiepunten zoals in Nederland.) Ze raden je sterk aan niet over 140-150 te gaan, dus Spaans, Economie, óf Programmeren moet eruit, maar goed, dat zien we wel weer.

Woensdagavond wilden we naar Score gaan, maar toen we daar fashionably late aankwamen, hadden ze de rij al gesloten. Teveel mensen. Helaas, terug naar huis dus en daar een beetje poker spelen.

Volgende dag was druk met 4 lezingen (dat is het aantal lezingen dat sommige mensen per week hebben, echt waar!) waarvan de laatste van 5 tot 6 was. Donderdagavond was er een Drum ‘n Bass avond, waar we voor de verandering wel eens op tijd voor waren. Na het Drum ‘n Bass nog poker spelen (groepsdruk!) en praten, en toen was het 4 uur. Dag erna slaperig naar Differential Equations gegaan om 10 uur (snapte er weer niks van) gevolgd door Vectors and Matrices, waar we nu even door alle eigenschappen en bewerkingen van complexe getallen worden gejaagd. Voor zowel Analysis, Foundations, Vectors and Matrices als Differential Equations hebben we nu ons huiswerk binnen, waar ik me zo maar eens op ga storten. Gisteravond hebben we energie gespaard door naar de film te gaan. Ja, we hebben een bioscoop op de campus (twee eigenlijk). Die Welle (of The Wave zoals ze hem hier noemen) was een hele goede film. Daarna vroeg naar bed, en toen zat ik hier.

Vanmiddag dus huiswerk maken, hopelijk inzicht verkrijgen in differentiële vergelijkingen, en mijn kamer opruimen, zodat ik vanavond naar Ministry of Sound Dance Anthems Tour kan!